امام صادق علیه السلام هرگاه قرآن را به دست می گرفت، قبل از گشودن و تلاوت آن، چنین دعا می کرد :
أَللهُمَّ اِنّی أَشْهَدُ أَنَّ هذا کِتابُکَ المُنَزَلُ مِنْ عِنْدِکَ عَلی رَسولِکَ محمّد بن عبدالله، وَ کَلامُکَ النَّاطِقُ عَلی لِسانِ نَبِیِّکَ، جَعَلْتَهُ هادِیاً مِنْکَ اِلی خَلْقِکَ وَ حَبْلاً مُتَّصِلاً فیما بَیْنَکَ وَ بَیْنَ عِبادِکَ. أَللهمَّ إِنّی نَشَرْتُ عَهْدَکَ وَ کِتابَکَ، اللهمَّ فَاجْعَلْ نَظَری فیهِ عِبادَةً، وَ قِرائَتی فِیهِ فِکْراً، وَ فِکْری فیهِ اعْتِباراً، وَاجْعَلْنی مِمَّنِ اتَّعَظَ بِبَیانِ مَواعِظِکَ فیهِ وَاجْتَنَبَ مَعاصیکَ، وَ لا تَطْبَعْ عِنْدَ قِرائَتی عَلی سَمْعی، وَ لا تَجْعَلْ عَلی بَصَریی غِشاوَةً، وَ لا تَجْعَلْ قِرائَتی قِرائَةً لا تَدَبُّرَ فیها، بَلِ اجْعَلْنی أتَدَبَّرُ آیاتِهِ وَ أَحْکامَهُ، آخِذاً بِشَرائِعِ دینِکَ، وَ لا تَجْعَلْ نَظَری فیهِ غَفْلَةً وَ لا قِرائَتی هَذَراً، إِنَّکَ أَنْتَ الرَّؤُوفُ الرَّحیمُ .
( بحارالانوار، علاّمه مجلسی، ج 92، ص 207 )
قرآن
# طارق_ آیه1 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 1 :
- أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ – بِسْمِ الله الرَّحْمَنِ الرَّحیم –
وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ |
فارسی= |
پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده – به نام خداوند بخشنده و مهربان
سوگند به آسمان و به چیزی که در شب پدیدار می شود؛ |
ترکی = |
الله ئا پناه آپاری رام شیطان رجیم نَن– الله ئین رحمان و رحیم آدی نان ( باشلئیرآم ) –
آند اُلسئین گئوی یئه و طارق ئه ( کی گئجه دئه گئورئیک ئیر)، |
قرآن
# طارق_آیه2 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 2 :
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ |
فارسی= |
و تو چه می دانی چیزی که در شب پدیدار می شود، چیست؟ |
ترکی = |
و سئن نئه بیلیر سئن کی طارق نئه دی؟ |
قرآن
# طارق_آیه3 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 3 :
النَّجْمُ الثَّاقِبُ |
فارسی= |
همان ستاره درخشان و شكافنده تاريكيها . |
ترکی = |
ایش ئیق لی اولدوز دی، |
قرآن
# طارق_آیه4 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 4 :
إِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ |
فارسی= |
هيچ كس نيست مگر اينكه نگاهبانى بر او [گماشته شده] است |
ترکی = |
دوزدی ، هئچ کس یئوخدی إلّـآ کی اُنیچون ( الله ئین طرف ئین نَن ) بیر محافظت ائلین واری دی. |
قرآن
# طارق_آیه5 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 5 :
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ |
فارسی= |
پس انسان باید با تأمل بنگرد که از چه چیز آفریده شده است؟ |
ترکی = |
اُندا ، گرئح انسان باخ ئا گئوره نئه مئه نئه دَن خلق اُلوب دی؟ |
قرآن
# طارق_آیه6 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 6 :
خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ |
فارسی= |
از يك آب جهنده آفريده شده است . |
ترکی = |
بیر جهنده سئو ( نطفه ) دَن خلق ئولوب دی! |
قرآن
# طارق_آیه7 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 7 :
يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ |
فارسی= |
که از میان صلب (پدر) و سینه (مادر) بیرون آید . |
ترکی = |
کی ( آتا نین ) صُلب ئین نان و ( آنا نین ) سینه سئین نَن چئیخیر، |
قرآن
# طارق_آیه8 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 8 :
إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ |
فارسی= |
بی تردید خدا بر بازگرداندن انسان [پس از مرگش] تواناست، |
ترکی = |
دوزدندی کی اُ ( الله ) اُنی ( انسانی عئولی مین نَن سئورا قیامت ئه ) قئعیطر مئگه قادر دی. |
قرآن
# طارق_آیه9 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 9 :
يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ |
فارسی= |
در آن روز كه اسرار پنهان آشكار ميشود . |
ترکی = |
اُ گئون دئه اسرار ، بَـلّئیی ( و آیدین ) اُلار ! |
قرآن
# طارق_آیه10 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 10 :
فَمَا لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ |
فارسی= |
پس انسان را [در آن روز در برابر عذاب] نه نیرویی است و نه یاوری . |
ترکی = |
اُندا اُلاریچون ( اُ عذاب دان ) نئه قدرتی وار دی و نئه نصرت وئرنی وار دی، |
قرآن
# طارق_آیه11 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 11 :
وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ |
فارسی= |
قسم به آسمان فرو ریزنده باران . |
ترکی = |
و گئوی ئه آند اُلسئین کی یاغیش ئین ذات ئی دی، |
قرآن
# طارق_آیه12 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 12 :
وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ |
فارسی= |
و سوگند به زمين پرشكاف (كه گياهان از آن سر برمي آورند) . |
ترکی = |
و یئر ئه آند اُلسئین کی شکاف لی دی ( و عئوت علف چیخاردان دی ) ، |
قرآن
# طارق_آیه13 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 13 :
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ |
فارسی= |
بی تردید که این قرآن، سخنی جداکننده [میان حق و باطل] است |
ترکی = |
دوزدندی کی بو قرآن ، حتمی دَن بیر ( حق ئی نَن و باطلی ) آییران سئوز دی، |
قرآن
# طارق_آیه14 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 14 :
وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ |
فارسی= |
و هرگز سخن هزل بیهوده نیست . |
ترکی = |
و هزل ( و بی اهمیّت ) سئوز ئی دئیل ، |
قرآن
# طارق_آیه15 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 15 :
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا |
فارسی= |
آنان همواره [برای خاموش کردن نور حق] حیله می کنند |
ترکی = |
دوزدندی کی اُلار ( هر لحظه بو نوری خاموش ائله مئگه نقشه و ) کیدی چئکیل لر، |
قرآن
# طارق_آیه16 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 16 :
وَأَكِيدُ كَيْدًا |
فارسی= |
و من [هم در برابر آنان] چاره و تدبیری [مناسب] می کنم . |
ترکی = |
و من دئه ( اُلارین قاباغ ئین دا ) تدبیر چئکیرَم. |
قرآن
# طارق_آیه17 |
سوره ی مبارکه ی طارق ؛ آیه ی شریفه 17 :
فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا |
فارسی= |
حال كه چنين است كافران را اندكي مهلت ده (تا سزاي اعمالشان را ببينند) . |
ترکی = |
اُندا کافر لرئه بیر مهلت وئر کی اُلارین ( هلاکت ) وقت لرئی یئتیشه. |
صَدَقَ اللهُ العَلیُّ العَظیمُ، و صَدَقَ وَ بَلَّغَ رَسُولُهُ النَّبیُّ الکریمُ، وَ نَحنُ عَلی ذلِکَ مِنَ الشَّاهِدینَ والشَّاکِرینَ، سُبْحانَ اللهِ رَبِّ العِزَّةِ عَمَّا یَصِفُونَ، وَ سَلامٌ عَلَی المُرسلینَ، والحمدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمینَ
امام صادق علیه السلام این گونه دعا می خواند :
اللهمَّ إنّی قَرَأتُ ما قَضَیتَ لی مِن کِتابِکَ، الَّذی أَنْزَلتَهُ عَلی نَبِیِّکَ محمّدٍ صَلواتُکَ عَلَیهِ وَ رَحمَتِکَ، فَلَکَ الحَمْدُ رَبَّنا، وَ لَکَ الشُّکْرُ وَالمِنَّةُ عَلی ما قَدَّرْتَ وَ وَفَّقْتَ .
اللهمَّ اجْعَلْنی مِمَّنْ یُحِلُّ حَلالَکَ، وَ یُحَرِّمُ حَرامَکِ، وَ یَجْتَنِبُ مَعاصیکَ، وَ یُؤمِنُ بِمُحْکَمِهِ وَ مُتَشابِهِهِ وَ ناسِخِهِ وَ مَنْسُوخِهِ، وَاجْعَلْهُ لی شِفاءً وَ رَحْمَةً، وَ حِرْزاً وَ ذُخْراً .
اللهمَّ اجْعَلْهُ لی اُنْساً فی قَبری ، وَ اُنْساً فی حَشْری ، وَ اُنساً فی نَشْری ، وَاجْعَلْهُ لی بَرَکَةً بِکُلِّ آیَةٍ قَرَأْتُها، وَارْفَعْ لی بِکُلِّ حَرْفٍ دَرَجَةً فی أعْلی عِلِّیّینَ، آمینَ یا ربّ العالمینَ .
اللهمَّ صَلِّ عَلی محمّدٍ نَبِیِّکَ وَ صَفیِّکَ وَ نَجیِّکَ وَ دَلِیلِکَ، وَالدَّاعی الی سَبیلِکَ، وَ عَلی أَمیرِالمؤمنینَ وَلِیِّکَ وَ خَلیفَتِکَ مِنْ بَعْدِ رَسُولِکَ، وَ عَلی أَوصِیائِهِمَا المُسْتَحْفِظینَ دینَکَ المُسْتَوْدِعینَ حَقَّکَ، وَ عَلَیهِمْ أجْمعینَ السّلامُ وَ رحمةُ الله و بَرکاتُه
( بحارالانوار، ج 92، ص 208 )
